Close

مارس 2, 2019

با حلوا حلوا دهن شیرین نمی شه

برندینگ با طرح و حل کردن مسائل ریاضی و منطقی تفاوتی نداره؛ بنابراین مطلبم رو مثل مسئله های ریاضی با نوشتن فرمول مرتبط شروع می کنم:

Satisfaction = Expectation – Experience

رضایت یعنی تفاوتی که بین توقع و تجربه آدم ها وجود داره؛ وقتی که در تبلیغات تلاش می کنیم سطح توقع مخاطب رو بالا ببریم، در هنگام ارائه محصول هم باید تلاش کنیم که به توقعی که بوجود آوردیم پاسخ بدیم؛ هرچی پاسخ ما به سطح توقع مخاطب نزدیک تر باشه، مخاطب راضی تر و ما موفق تریم، و برعکس.

من تبلیغی رو می بینم که محصول جدیدی به نام کوکی لاکچری رو معرفی می کنه. تجسم من از این محصول چیه؟ یه شیرینی کارخونه ای که در رده بیسکویت های معمولی موجود در بازار که معمولن برای میان وعده شخصی خودم استفاده می کنم قرارنمی گیره و در جایگاهی بالاتر می شینه؛ از تلفظ اشتباه واژه لاکژری و تبدیلش به لاکچری می گذرم چون می دونم ما ایرانی ها به زبان خودمون هم اهمیت چندانی نمی دیم چه برسه به انگلیسی/فرانسه، و از طرفی می دونم که این واژه چند سالیه به همین شکل در جامعه جاافتاده؛ خوشایند نیست برام ولی بهش گیر هم نمی دم. خب این محصول – با تجسمی که در این لحظه ازش دارم – به چه درد من می خوره؟ چه جایگاهی می تونه در زندگی من داشته باشه؟ وعده این اسم برای من یه پذیرایی شیک و راحت و اقتصادیه؛ شیک هست چون داره خودش رو به عنوان یک کالای لوکس معرفی می کنه، پیش فرض ذهنی من اینه که حتا نیازی نداره از جعبه اش بیرون بیارم و توی ظرف بچینم چون یه کالای لوکس حتمن بسته بندی لوکس و خوشایندی هم داره؛ راحت به این دلیل که یه جعبه است، از توی کمد/یخچال بیرون میارم، درش رو باز می کنم و می گذارم رو میز! اقتصادی به این دلیل که هرچقدر هم نسبت به بیسکوئیت های دیگه گرونتر باشه ولی بازم کارخونه ای هست و موندگاری بیشتری از شیرینی/بیسکوئیت هایی داره که از شیرینی فروشی می خرم، بنابراین اگه یه بسته بخرم تا مدت ها می تونم استفاده اش کنم، مثل شیرینی نیست که مجبور باشم زود بخورم و تموم بشه و باز دفعه بعد که مهمون دارم برم بخرم؛ یک بسته از این بیسکوئیت جای چند جعبه شیرینی – حتا نیم کیلویی – رو که باید در طول ماه بخرم و از مهمون های خونه یا دفترم پذیرایی کنم می گیره. پس حتمن شانس خریده و تست شدن رو بهش می دم، هرچند که تصویر پخش شده از بسته بندی این بیسکوئیت بهم می گه احتمال ناامید شدنم وجود داره.

چند روزی می گردم تا بالاخره در یکی از سوپرمارکت های وسط شهر پیداش می کنم. تجربه لحظه اولم که هیچ حسی از لوکس بودن کالا نداره، نه طراحی گرافیک جعبه و نه سلفونی که روی جعبه کشیده شده.

بسته بندی بیشتر بهم می گه که با یه شیرینی کودکانه طرف هستم تا یه شیرینی مناسب پذیرایی از مشتریان دفتر یا حتا مهمون های بزرگسال، ولی همچنان خیال ندارم که ازش ناامید بشم، در بدترین حالت کودک درون عاشق اسمارتیزم به اون دراژه های شکلاتی رنگ وارنگ خوابیده در شیرینی برشته دست پیدا می کنه؛ دلقک ایستاده در پشت جعبه هم مشغول می شه به بزرگنمایی گپ بین نام محصول و کاراکترش در ذهن من.

سلفون روی جعبه رو باز می کنم و با لمس مقوای سفید گلاسه مات و دیدن رنگ های واقعی و کیفیت چاپ حس بهتری به محصول پیدا می کنم و مفهوم لوکس کمی از قعر جدول رده بندی در ذهنم بالاتر میاد.

همچنان که جعبه رو وارسی می کنم یاد مطلب آتنا مقدم در اینستاگرام هستم که می گه اینایی که توی شیرینی تون ریختین اسمش دراژه است و اسمارتیز خودش یه برند بوده/هست؛ و پیشنهاد می کنم روی لینک کلیک کنید و نوشته آتنا مقدم رو درباره این کالا حتمن بخونین. علاوه بر اینکه متوجه می شم عکسی که آتنا از تبلیغ تلویزیونی (؟) این محصول گذاشته یه تفاوت اساسی داره با محصولی داره که من در دست دارم، اونجا روی جعبه نام محصول به فارسی نوشته شده و روی جعبه ای که من خریدم به انگلیسی و با رنگ متفاوت، اونجا مشکی ساده و اینجا مشکی با سایه های طلایی. خب اینم از معضلات نپذیرفتن زبان فارسی به عنوان زبان رسمی کشور و اصرار بر خارجی نویسی روی محصوله.

و بالاخره جعبه رو باز می کنم و یا خدا! جعبه پر از خرده شیرینیه! نه این محصول رو نمی تونم جلوی مهمون بگذارم! هم قیافه شیرینی ها خراب شده هم قیافه جعبه اش. اینو برای پذیرایی مهمون غریبه که هیچی، برای دوستان نزدیکم هم نمی تونم بیارم.

از لوکس بودن محصول و راحت شدن پذیراییم که به کل ناامید شدم، حداقل یه جایزه پر از دراژه شکلاتی به کودک درونم بدم.

پس اون دراژه های شکلاتی درشت و خوشرنگ روی جعبه کجان؟ توی محصول فقط از این بچه دراژه ها ریختن که کودک درون رو نه کور می کنه و نه شفا می ده! کودک درونم حتا از منم نسبت به محصول ناامیدتره الان.

برم دستمال بیارم میز رو تمیز کنم حداقل؛ واقعن کی ممکنه شیرینی خرد شده ای که تمام میز و لباس و زمین و در بعضی موارد ریش رو پر از خرده شیرینی می کنه به عنوان یه محصول لوکس باور کنه و برای پذیرایی از مهمونش بخره؟ همون بیسکوئیت های نسترن و صبحانه و پذیرایی ساده گرجی صد هیچ از این کوکی لاکچری جلوترن.

تمام توقع هایی که اسم این محصول بوجود میاره اول طراحی گرافیک جعبه اش به بادفنا می ده و بعد هم کیفیت خودش؛ در عین حال که اسم خارجی و اشتباه تلفظ شده اش روی اعصاب برخی از مخاطبان هم هست؛ از جمله من و آتنا مقدم.

6 Comments on “با حلوا حلوا دهن شیرین نمی شه

پویا تهرانی
مارس 2, 2019 at 5:52 ب.ظ

سرکار خانم آینه چیان

نقد بسیار جالب و دقیقی بود. اما این نقد به سایت خود شما به عنوان مشاور برندیگ هم وارده! تصویر صفحه اول سایتتون یک عکس از تخت جمشید هست که بسیار بد سلیقه انتخاب شده با تعدادی زیادی افراد در عکس، کیفیت پایین و زاویه نامناسب. ترکیب رنگهای انتخاب شده برای وبسایت حرفه ای نیست. بخش آموزشها ایراد داره و بهم ریخته است و بسیاری مشکلات از این دست.

خود شکن آینه شکستن خطاست.

پاسخ
manibr
مارس 5, 2019 at 12:03 ق.ظ

درباره اون عکس و دلیل انتخابش یه مطلبی قبلن نوشته ام که اگه مایل بودین می تونین بخونین. درباره اظهارنظر درباره عکس هم به این دوتا مطلب دقت کنید، عکس یا قراره کاربرد خاصی داشته باشه – مثل عکس هایی که در تبلیغات و اطلاع رسانی استفاده می شه – یا عکاس به دلایل شخصی اونو گرفته؛ اگه برای کاربردی تهیه شده، تا کاربرد و منطق اونو ندونیم نمی تونیم بگیم درسته یا غلط؛ اگه عکاس با دیدگاه های شخصی گرفته بازم باید بدونیم اون چه حس و حالی داشته یا می خواسته چه چیزی رو منتقل کنه تا شاید بشه قضاوتش کرد. اصولن این که بخوایم بگیم یه عکسی زاویه نامناسب داره یا عناصری در اون هست که نباید باشه… روش درستی نیست. قضاوت همیشه یه خط کش می خواد، نسبت به کدوم خط کش مناسب یا نامناسبه؟ اگه مفهومیه که من می خوام درباره اش صحبت کنم، عکس درسته، اگه مفهومی در ذهن شماست، خود شما باید اون عکس رو تهیه و در جای مناسب استفاده کنید. عکس چیزی نیست جز اطلاعات! اون عکس دقیقن اطلاعاتی رو داره که من می خوام به مخاطب ارائه بدم! ترکیب رنگ های استفاده شده در وب سایت حرفه ای نیست؟ یعنی چی؟ ترکیب رنگ حرفه ای چیه؟؟؟ درباره بخش آموزش ها هم یه مشکلاتی در تنظیم وجود داره که به دلیل عدم دسترسی به ادمین سایت فعلن امکان اصلاحش رو ندارم ولی دلیل نمی شه که کارم رو متوقف کنم و خیال ندارم زمان رو از دست بدم.

پاسخ
قربانی
مارس 2, 2019 at 5:55 ب.ظ

سلام.خیلی عالی نوشتین! من خیلی خوشم اومد! ممنونم.
ولی حیف شد..منم دوست داشتم بخرم، حداقل بخاطر اسمارتیزاش…
یه چیزایی تو بسته بندیا هست که منو اذیت میکنه.مثل عکسی که تو کل جعبه تکرار میشه! و زیر جعبه که خلاقیت خاصی نداشت..دلقکم بامزه نیست..جعبه هم که خاص نبود و هزار تا مورد دیگه که شمام اشاره کردین.

پاسخ
قربانی
مارس 2, 2019 at 6:25 ب.ظ

انگار برای شرکت بیسکویت گرجی هستش. زیر جعبه نوشته.

پاسخ
قربانی
مارس 2, 2019 at 6:27 ب.ظ

میشه یه مطلبم راجع به بیسکویت حروف الفبای فارسی گرجی بزارین؟
ایده ای بود که من خیلی وقت بود منتظرش بودم. فقط امیدوارم مثل لاکچری نا امیدمون نکنه.

پاسخ
manibr
مارس 4, 2019 at 11:09 ق.ظ

لطف کنید کمی بیشتر توضیح بدین که چه مطلبی و با چه دیدگاهی مورد نظرتونه؟

پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *