Close

اکتبر 4, 2018

درباره محصول ایرانی – تئاترهای گران قیمت

پیش از هرچیزی موضع شخصی خودم رو اعلام کنم: من عاشق تئاترم، ولی کارهایی که احساس کنم یه مقدار تجارتی تر و نزدیک به شو هست رو نمی رم، فارغ از قیمت بلیتش، این کار هم به هیچ عنوان در لیست تئاترهایی که خواهم دید نیست.

به عنوان کسی که کارش مارکتینگه، از خوندن این ایرادها و حمله ها خیلی تعجب کردم، همه بازارها جنس ارزون و متوسط و گرون دارن، الان در بازار اتومبیل مرسدس کلاس ای چنده؟ کلاس اس رو که دیگه هیچی؛ بی ام و سری سه چنده؟ توی همین بازار کیا و تویوتا هم هستن، دنا و پراید هم خیلی موفق دارن می فروشن؛ این گوناگونی بازار از نظر قیمت محصول که طبیعیه، ایراد گرفتن بهش غیرطبیعیه.

به عنوان یک مخاطب تئاتر، نمی فهمم نگرانی این دوستان چیه؟ نگرانین که بلیت ها فروش نره و مخاطب علاقمند از دیدن تئاتر محروم بمونه؟ در محدوده تئاتر شهر و تالار وحدت چندتا تئاتر خصوصی وجود داره؟ کارهای خوب و حتا عالی با قیمت های خیلی کم و مناسب، متن های کلاسیک و مدرن و بازیگرهای جوون و پرانرژی و باانگیزه که معلومه خیلی زحمت کشیدن و کار کردن، ولی هیچ شبی سالن پر نمی شه، پر؟ به نیمه هم نمی رسه، گاهی با کمتر از 10 مخاطب اجرا می کنن، اگه تئاتر در این جامعه خیلی مخاطب داره چرا این سالن ها خالی می مونن؟ چرا نگران فروش نرفتن بلیت این کارها نیستین و گزارشی تهیه نمی کنین که مردم تشویق بشن یک بار هم که شده برن و با این پدیده آشنا بشن، شاید خوششون اومد. شاید بگین کارها حرفه ای نیستن و مخاطب کار حرفه ای می خواد، ولی من دو ماه پیش به تماشای هملت با کارگردانی استاد میکائیل شهرستانی نشستم و چقدر عالی بود و باز هم سالن پر نبود، متاسفانه!

به عنوان یک شهروند، من ترجیح می دم در جامعه ای زندگی کنم که سرگرمی ثروتمندانش دیدن یک تئاتر-شوی خوب باشه تا نشستن پای سریال های ترکیه ای یا قلیون کشیدن توی باغ های غرب تهران و دور دور کردن توی اندرزگو، اونم متن خوبی مثل بینوایان؛ شما چطور؟ یا به نظرتون بگیم ثروتمندان حق تفریح کردن و به سوی فرهنگ رفتن رو ندارن؟

و حداقل یادمون باشه که عوامل این نمایش، از نقش اول گرفته تا اونی که کمترین خدمات رو به گروه ارائه می ده، مستقیم و غیرمستقیم، دارن از این راه نون می خورن، نونشون هم حروم نیست، و به خصوص در این روزگار سخت اقتصادی، از هر فعالیت مشروعی که بتونه چرخه اقتصادی ایجاد کنه و نون خانواده ها رو برسونه باید حمایت هم بکنیم. این همه خودزنی رو نمی فهمم.

می دونین مشکل کجاست؟ مشکل اون معلم هایی هستن که توی مدرسه موضوع انشا دادن “علم بهتر است یا ثروت”؟ و جایگاه علم و جایگاه ثروت رو در ذهن ما به عنوان دو قطب مخالف ثبت کردن، ما بخوایم هم نمی تونیم باور کنیم که آدم ثروتمند می تونه خوب و باسواد و فرهنگی باشه، همونطور که برامون سخته باور کنیم آدم هایی که از نظر اقتصادی ضعیف هستن می تونن آدم های جالبی نباشن و حتا ورشکسته به تقصیر باشن، و آدم باسواد هم که غیرممکنه به موفقیت مالی برسه، و این نمودار نامبارکی که یک سرش علم نشست و یک سرش ثروت، شد خط کش مون برای اندازه گیری آدم ها.

در این روزهای نه چندان آسون، اگر به وطن فکر می کنیم، اگر قلمی و رسانه ای داریم، در جهت برد-برد همه پارو بزنیم نه در جهت دیگی که برای من نمی جوشه سر سگ توش بجوشه.

One Comment on “درباره محصول ایرانی – تئاترهای گران قیمت

mahdieh
اکتبر 19, 2018 at 12:05 ق.ظ

به عنوان یک شهروند، من ترجیح می دم در جامعه ای زندگی کنم که سرگرمی ثروتمندانش دیدن یک تئاتر-شوی خوب باشه.

پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *